Η Κατερίνα Ζαχαροπούλου καλεί τον εικαστικό Ευτύχη Πατσουράκη σε ένα οδοιπορικό στη ζωή, στις ιδέες και στην τέχνη του. Ο ίδιος λέει: «Είχα την τύχη να μεγαλώσω ως τα επτά μου σ’ ένα πολύ μικρό χωριό, στα Χανιά, με πέντε μόνο σπίτια. Χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς αυτοκίνητα, χωρίς τηλεόραση. Ένα ορεινό χωριό κοντά στο Λιβυκό πέλαγος μέσα στις ελιές, τόσο μικρό που δεν υπάρχει στον χάρτη. Εδώ θυμάμαι τη ρήση του Χέρμαν Μέλβιλ πως “οι αληθινοί τόποι δεν υπάρχουν ποτέ σε κανέναν χάρτη”». Το έργο του αποτελείται από ιδιότυπα κολάζ, εγκαταστάσεις και ζωγραφική. Τον ενδιαφέρει η συναρμογή αντικειμένων που λίγο πριν βρίσκονταν στη διαχωριστική γραμμή μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού, όπως στο έργο του «Δέρμα», που αποτελεί ομαδικό πορτρέτο μιας καθημερινής ιεροτελεστίας και το οποίο συνδέεται με έννοιες όπως η κάθαρση και η συλλογικότητα, ή όπως το έργο του «Ορίζοντας» που αποτελείται από τέσσερις θαλασσογραφίες άγνωστων και ανώνυμων ζωγράφων. Μιλά ακόμη για τα ζωγραφικά έργα του σε ξύλο, στα οποία παγώνει τον χρόνο και φέρνει πίσω τις αναμνήσεις οικογενειακών στιγμών που οι δημιουργοί τους τις έχουν προ πολλού πετάξει στα σκουπίδια αλλά που ο ίδιος έχει αποφασίσει να τις εντάξει στο αιώνιο.