Τον ζωγράφο Χρήστο Αθανασιάδη καλεί η Κατερίνα Ζαχαροπούλου για μια ανάγνωση της ιδιαίτερης ζωγραφικής του, με χαρακτηριστικά θέματα τις πόλεις, τους μύθους, τα παράξενα τοπία, την μοναχικότητα και τους χαμένους παραδείσους. Στην δουλειά του ο Αθανασιάδης προσπαθεί να ερευνήσει την έννοια του χαμένου παράδεισου σε αντιδιαστολή με την κυνική σκληρή πραγματικότητα. Περιγράφει την προσωπική κόλαση του ανθρώπου και το πώς ο ίδιος αναζητά την πλήρη ομορφιά του ιδεατού παράδεισου.

Με επιτοίχια  έργα σε καμβά με λάδι και κάρβουνο και μέσα από την λεπτομερή του γραφή,  περιγράφονται ιδεατά τοπία, αλλά και σκληρές ανθρώπινες σκηνές, στιγμές λύπης, απόγνωσης, οργής. Τα αρνητικά ανθρώπινα συναισθήματα αντιπαραβάλλονται με την ομορφιά της φύσης. Αναφορές γίνονται στη συζήτηση σε λογοτεχνικά κείμενα όπως του Ίταλο  Καλβίνο, Έντγκαρ Άλαν Πόε, Τζον Μίλτον, που επηρέασαν τον ζωγράφο στην απόδοση των θεμάτων του. Σπούδασε στην Accademia di Belle Arti di Milano (Brera), Σπουδές στην ζωγραφική με τον Diego Esposito, ανατομία με τον Vittorio Bucciarelli, και ιστορία της τέχνης με τον Antonio D’ Avossa. Αποφοίτησε με άριστα 110/110 και με έπαινο στην ζωγραφική και στην ιστορία της τέχνης.