Με σημείο εκκίνησης τον τίτλο της τελευταίας της δουλειάς που παρουσιάστηκε στην γκαλερί Ρεβέκκα Καμχή η Ντιάννα Μαγγανιά μιλά στην Κατερίνα Ζαχαροπούλου για το σύνολο του έργου της, βασισμένο στον χώρο και την αρχιτεκτονική, στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη δουλειά της έως σήμερα. Ο χώρος, το διάστημα, το φως και το σκοτάδι και το τί γνωρίζουμε γι’ αυτά όπως λέει,  είναι στοιχεία που συναντάμε στα έργα της  σπρώχνοντας  την αντίληψή μας μέσω των οπτικών αισθήσεων και παραισθήσεων ένα βήμα πιο πέρα. Ένα άλλο κύριο θέμα της  είναι η επανεφεύρεση του εαυτού μέσα από παλιά υλικά όπως το δέρμα Αστρακάν (ένα πρόβατο γνωστό και ως Karakul),  του οποίου το δέρμα χρησιμοποιήθηκε τη δεκαετία του 1950 για την κατασκευή γούνινων παλτών που έγιναν status symbol για τις γυναίκες της εποχής. Η καλλιτέχνης συνέλεξε παλιά τέτοια δέρματα και δημιούργησε γλυπτά. Κατά κάποιο με αυτή τη διαδικασία έγινε μια μετενσάρκωση σχετιζόμενη με την οικογένειά της και τα βιώματα των ελλήνων της διασποράς. Υποστηρίζει πως το δέρμα, το υλικό και η κατασκευή γίνονται αφορμή για να επανασυνδεθούμε με τις ρίζες μας, τους πρόγονούς μας και τον εαυτό μας. Μιλά ακόμη για το προσωπικό της ταξίδι από την στιγμή γέννησής  της  στην Ουάσινγκτον των Η.Π.Α και συνδέει τις μνήμες της μεσημαντικές στιγμές της δουλειάς της.

Το 2010 της απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο για την ανέγερση του μνημείου του Ολοκαυτώματος στην Αθήνα.