Μετά τη συνάντηση με τη Χρύσα Ρωμανού, η Κατερίνα Ζαχαροπούλου συζητά με τον Νίκο Κεσσανλή (1930-2004) στο σπίτι τους στα Βριλήσσια. Αναφέρεται σε στιγμές της προσωπικής του πορείας, σε αποφάσεις και περιόδους της εξέλιξης της δουλειάς του, ασκεί κριτική στη Σχολή του Μονάχου και δίνει μια ενδιαφέρουσα οπτική στους λόγους για τους οποίους οι Έλληνες καλλιτέχνες της γενιάς του έφυγαν στο εξωτερικό σε αναζήτηση καλλιτεχνικής ταυτότητας. Μιλώντας για τη σχέση του με τη Χ. Ρωμανού και την καθημερινότητά τους, τονίζει τη σημασία της παρουσίας της στη ζωή του, στη σκέψη και στις αποφάσεις του. Ο Ν. Κεσσανλής τοποθετείται ακόμη γύρω από την εικαστική σκηνή της περιόδου, τις ιδέες του για την τέχνη, και τη συμβολή της ΑΣΚΤ στη διαμόρφωση ιδεών, ενώ τονίζει τη σημασία του εκθεσιακού χώρου «Εργοστάσιο» για τη νέα γενιά καλλιτεχνών. Αναφορά γίνεται και στη σημασία και στα χαρακτηριστικά της γενιάς του ’60, στα χρόνια της διαμονής στο  Παρίσι και στις κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις που καλλιέργησαν πρόσφορο έδαφος για έμπνευση και δημιουργία τόσο στον ίδιο αλλά σε άλλους εκπροσώπους της γενιάς αυτής.

Απόσπασμα των σκέψεων του Νίκου Κεσσανλή βρίσκεται στο βιβλίο- cd Ρωτώντας, από την ομότιτλη εγκατάσταση της Κατερίνας Ζαχαροπούλου στο ΙΣΕΤ το 2014.