Το επεισόδιο ξεκινά με καλεσμένη στο στούντιο τη Λήδα Παπακωνσταντίνου (γ. 1945) για να παρουσιάσει την έκθεσή της με τίτλο «ΝΑΙ+ΟΧΙ» στο Λουτρό των Αέρηδων στην Πλάκα. Μιλά στην Κατερίνα Ζαχαροπούλου για τις αντιθέσεις μέσα από τις οποίες ανέπτυξε την εγκατάσταση στους χώρους του παλιού χαμάμ, για τον ήχο του νερού και των ψιθύρων, για τις παρουσίες των σωμάτων, τις στολές που εκθέτει ως ρούχα και ως ρόλους εξουσίας, τις αντιθέσεις των υλικών μέσα στο  ημίφως του χώρου. Αναφέρεται ακόμη στη λειτουργία των μνημείων ως προς την έκθεση σύγχρονων έργων και στη σχέση του θεατή με αυτά, ενώ εξηγεί τη δική της προσέγγιση στην ιστορία του χώρου αλλά και τους συμβολισμούς: έκδυση, καθαριότητα, αφήγηση, δαντέλα, ρούχα εργασίας. Τελειώνοντας, αναφέρεται στην ατομική ευθύνη του δημιουργού απέναντι στις αποφάσεις του κάθε φορά.

Στη συνέχεια, η εκπομπή επισκέπτεται την Γκαλερί Bernier/Eliades / Μπερνιέ-Ηλιάδη για να συναντήσει τον Pier Paolo Calzolari / Πιερ Πάολο Καλτσολάρι (1943), έναν από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της Arte Povera, που εκείνη την περίοδο εξέθετε ιστορικά γλυπτά μεγάλων διαστάσεων της περιόδου 1970-2008. Ο καλλιτέχνης μιλά στην κάμερα για την κλασική καταγωγή των έργων του και δίνει τη δική του ερμηνεία για τη δημιουργία της Arte Povera σε ένα σύντομο αλλά βαθιά συγκινητικό σχόλιο.

Επόμενος σταθμός του επεισοδίου είναι η Γκαλερί Ζουμπουλάκη όπου εξέθετε για πρώτη φορά ο νεαρός τότε καλλιτέχνης Γιάννης Γκανάς (γ. 1979) την ενότητα έργων με τίτλο «Conversational pace», που στη γλώσσα των δρομέων μεγάλων αποστάσεων σημαίνει το είδος της προπόνησης που σου επιτρέπει να τρέχεις και ταυτόχρονα να κουβεντιάζεις. Ο ίδιος αναλύει τα έργα του γύρω από τη θεματική του δρομέα. 

Συνεχίζοντας την παρουσίαση εκθέσεων της περιόδου, η εκπομπή επισκέπτεται την Γκαλερί ΑΔ / AD Gallery, όπου ο γκαλερίστας Παντελής Αραπίνης μιλά για την τρέχουσα  έκθεση της μουσικού, εικαστικού και φωτογράφου Su-Mei Tse / Σου-Μέι Τσε (1973) με έργα βίντεο και σχέδια τα οποία διερευνούν την έννοια του χρόνου, του ρυθμού και της ανάσας μέσα από το προσωπικό βίωμα και τη μουσική, βασικό χαρακτηριστικό μοτίβο της δουλειάς της. 

Το επεισόδιο κλείνει με την επίσκεψη στην Αίθουσα Τέχνης Καππάτος και την έκθεση της Μαριαλένας Τσόλκα (γ. 1989) με τίτλο «Η Ύδρα του Μπένσαλεμ». Η ίδια μιλά για το έργο της, που είναι ένας επιστημονικός κήπος παρουσιασμένος μέσω μιας σειράς μεγάλων σχεδίων και εικόνων μιας αρχιτεκτονημένης εγκατάστασης στον λόφο του Λυκαβηττού. Ένα φαντασιακό τοπίο μέσα στο οποίο τέχνη και επιστήμη συγκλίνουν και μορφοποιούνται με ενδιάμεσο την ανθρώπινη φύση και φυσιολογία.

Απόσπασμα των σκέψεων της Λήδας Παπακωνσταντίνου βρίσκεται στο βιβλίο- cd Ρωτώντας, από την ομότιτλη εγκατάσταση της Κατερίνας Ζαχαροπούλου στο ΙΣΕΤ το 2014.