Η Μαρία Φιλοπούλου μιλά στην Κατερίνα Ζαχαροπούλου με  αφορμή την έκθεσή της που έγινε το καλοκαίρι του 2025 στο παράρτημα Ναυπλίου της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτσου, για το ζωγραφικό έργο της. Η ζωγράφος περιγράφει πώς  μετά την επιστροφή της από τις σπουδές της στην École Nationale Supériere des Beaux-Arts στο Παρίσι (1984-1988), με δάσκαλο τον Leonardo Cremonini, ξεκίνησε να ζωγραφίζει εκ του φυσικού εσωτερικά χώρων κλείνοντας μέσα σε γεωμετρικές φόρμες τις αναζητήσεις μιας ελεύθερης ζωγραφικής, μιας ζωγραφικής που γεννιέται και εξελίσσεται μέσα από «τις στοιχειώδεις δομές της απεικονιστικής σημασίας». Τοπία που αποτελούν πρόφαση για ζωγραφική πράξη και μέσο διερεύνησης της σχέσης της με το φυσικό περιβάλλον μέχρι η θάλασσα και το ζωοποιό νερό αποτελούν αντικείμενο παρατήρησης και μελέτης τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Η Μαρία Φιλοπούλου διευρύνει την αφήγησή της με αναφορές σε περιόδους  και τρόπους παρατήρησης του τοπίου, του νερού, της ανθρώπινης φιγούρας αλλά και στο ενδιαφέρον της για την τέχνη που χρησιμοποιεί διαφορετικές τεχνικές πλην της ζωγραφικής.